Vaak wanneer ik naar de mysterieuze maan kijk verbaas ik mij over haar heldere licht. Of liever hoe helder en zelfs fel het witte licht is dat zij reflecteert, per slot van rekening schijnt zij niet, maar reflecteert zonlicht richting de aarde. Hoe kan het dat een stenen oppervlak het zonlicht zo fel kan reflecteren over zulke afstanden?
Maansteen, daar gaat het hier over, is een soort mineraal met adularescente eigenschap. Adularescentie is een optisch fenomeen dat wordt veroorzaakt door de verstrooiing van licht, in dit geval afkomstig van de zon, via twee microscopisch kleine lagen in maansteen, te weten: albiet en orthoklaas dat onderdeel is van stollingsgesteente. Maansteen is (semi) transparant en heeft meestal een witte, grijze tot zachte blauwe, groene of roze kleur. Het zonlicht dat op de maan schijnt wordt gediffracteerd en verstrooid. Diffractie treedt onder meer op bij gepolijste en geslepen lenzen. Het resultaat van de breking is de vertrouwde karakteristieke witte glinsterende gloed.
Bijzonder om te vermelden is nog dat de maansteen op aarde, die verhandeld wordt als edelsteen, gewild is, niet alleen om haar aparte uiterlijk, maar ook omdat deze geassocieerd wordt met vrouwelijke energie, intuïtie en innerlijke groei, kenmerken die vaak worden toegeschreven aan de wachter van de aarde.
